DAĞLAR

Dağlar yeraltının kulaklarıdır
Yerüstünü dinleyen,
Sessizliğinde gecenin
Daha bir kulak kesilen

Bu büyük, duygusuz gövdeler
Taştan, kireçten, kalkerden
İzlerler yaşamlarımızı
Kıpırtısız, belli etmeden

Geveze denizin kıyılarında
Ağırbaşlı yükselirler
Gökyüzüyle onun arasında

Paylaştıkları belki de
Hüzünlü öyküsüdür var oluşumuzun
Söyleşirlerken rüzgârla

Ataol Behramoğlu