Her Mevsim Bir Cehennem 

İçimizde yanan bir ateşti o gül,

şimdi külleri sessizce dağlara yağan

kar gibi geceyi aydınlatıyor

bu sessiz bekleyişte. 

Bu soluklanışın bir an için

durakladığını sanma.

Geçen yaz, bir daldan öbürüne

hızla sıçrayan sincap

ve ağustosböceğinin titreyen vızıltısı

hâlâ yarışıyorlar kalbimin atışıyla.

O bin pınarlı dağlarının eteklerinde

yıkık bir ören yerinde rastlarsan

başı, kolları koparılmış bir tanrıçaya,

oturup bir zeytin ağacının altına

ona kurban edilen başka canlıları

ve o görkemli törenleri düşün.

Her zaman yağmalanıyordur troya

ve yanıyordur bir kartaca, uzakta.

Cevat Çapan