CİN

Tapınırken bulduk kendimizi

O sonsuz geceye

Gece mi, değil mi, bir gece hayaleti mi belki

Dolaştı durdu bizimle

Bütün gün dolaştı durdu ve

Sindi

Büyülenmekten arta kalan bir bitkinliğe.

Sahi, o ölen kimdi.

İlkel bir acı gibi

Düşüverdi ilk bakış gözlerinden

Kaskatı. Ve belirdi sanki yüzünde

Görünürdeki tek şey: daha sonra da olmak

Çıkardı birden şapkasını ve çıkardı şapkasını, şapkasını

Şapka mı, değil mi, bir şapka hayaleti mi belki

Bir bira içti ve vurup gitti kapıyı ardından

Yürüdü, geçti, kuru otlar

Yapraklar yakılan bir caddeyi.

Peki, ölen kimdi.

Tam o sıra bir dolu bardak cin istemiştin sen

Bir dolu bardak cin, öğle üzeri

Damıtılmış gündüzden

Cin, cin!

Seni bir daha kendine gömen, bir daha

Kendine gömdükçe de bir önceki acı yenisinden

Elbette ki güzeldir

İnsanın insana verebileceği en değerli şey

Yalnızlıktır.

Cin bitti.

Edip Cansever