Düşlerde Fener Olmak

Ben ölünce,
hiç değilse
bir fener olsam; 

kapında dursam,

soluk donuk geceyi 

aydınlığa boğsam.

Veya limanda
gemilerin uyuduğu zamanda, 

gülüşürken kızlar, 

uyumasam;
dar kirli bir kanalda
bir yalnıza göz kırpsam.

Daracık bir sokağa
assalar beni:
tenekeden, kırmızı bir fener 

bir meyhane önünde – 

dalgın düşüncelerde

tempo tutup şarkılara sallansam.

Ya da şöyle bir fener:
gözleri büyümüş bir çocuğun yaktığı,

 duyup da korkunca çevresinde yalnızlığı; dışarda camlarda
fırtınanın ıslığı,
kâbuslar, görüntüler, cinler.

Evet, hiç değilse
ben ölünce
bir fener olsam;
tek başıma geceleri, 

uykulardayken dünya, 

gökte ayla senlibenli 

sohbete dalsam.

Wolfgang ­Borchert

Çeviren: Behçet Necatigil-Ayşe­Sarısayın