Nasıl bu kapalı dünya

Götürür gelinciği isteğiyle

Uzak kalmaya yılgı tehdidinden.

Döndürür sonra yine genişleyen pencerelere

O yüksek ağaca şaşmak için

Sevdiğimizle ürkmek için yüceliğinden

Izlerken geceyi sesleriyle eksilmenin.

Boğucu değil artık kulak uyarıları

Değil dokunmalar, ışıklar, ürpermeler.

Bildiğimiz için birlikte güçsüzlüğü

Koz paylaşmaya değil paylaşmaya geldiğimizi

Öğretmişti ılık mevsimler ve içtenlikler,

Sürerdi böyle yaşamı gelinciklerin

Cam kırıkları elleri kesmiş olsa da.

Nilgün Marmara