KİMSE

en çok kimsin dediklerinde tökezliyorum 

bir yalancı gibi terliyor ellerim
hepsi olmaktansa hiçbiriyim
ama bu nasıl denir

sen gideli kim’den türetilen ne kaldı 

niçin yorgunu bir akıldan
ne’liğim kemiğimin tozu
gizlenmişi açık ediyor rüzgâr

bir kaçak gibi terliyor ellerim
aynanın içine kaçmış sen’i bekliyorum

kimim ben
varlığın evinde rüyada
yerin sertinde inzivada
bir suçlu gibi terliyor ellerim 

sen’i istemezim sanmıştım 

kusur ben’miş anladım

kursağımda kalan seni yutkunabilsem 

ciğerhûn ne demek bilmek için
suyu içmek yerine bardağı kemiriyorum 

gözüme kaçırdığım uykusuzlukla 

üstüme düşürüyorum kara güneş’i

kimlikler diyorum, üzerine basa basa 

en son kimsesizliğe çıkar
hafızanın kayalıklarını aşındırır 

topukların kesiklerinden sen sızar 

yalan bozulunca yalancı da kalmaz

zordayım ben sensiz 

bunu anla.

Asuman Susam